lato 2025

Gdy jedziesz 2200 km, żeby usłyszeć ciszę – ależ ona wybrzmiewa!

To co: MOŻE NA MORZE?

Inari, lipiec 2025, wyprawa jednodniowa, po jeziorze wielkim jak morze, a w niej:

• 3 dni drogi tam i 3 z powrotem
• 3000 wysp, spaliśmy na 11 (nocy może i nie było, ale spać trzeba)
• 12 kajaków
• 0 zachodów słońca
• 3 tęcze
• 1 burza z piorunami
• milion zabitych komarów
• drugi milion, który prawie zabił nas
• 6 hamaków i 5 namiotów
• 2 harmonijki, z których 1 przekazana Inari w ofierze
• inne złożone ofiary: 1 kapelusz, 1 wędka, prawie 1 dron (tej ofiary Inari odmówiło)
• 1 łoś
• parada reniferów
• 1 radiowóz wodny
• pierdyliard wrażeń, wspomnień, zachwytów

Laponia przywitała nas upalnym arktycznym latem, temperatury sięgały 30 stopni (czy po to w zeszłym roku odgrażaliśmy się Chorwacji, że teraz to pojedziemy hen, na północ?). Padało akurat tyle, żeby krajobraz mógł się nam prezentować w coraz to nowych odsłonach kolorystycznych i wrażeniowych. Woda – wręcz zachęcała do kąpieli. Zwykle rozgadane towarzystwo wiosłowało w niemym zachwycie, nie wiedząc, co począć z tą przestrzenią.

Finlandia zaprasza włóczykijów z otwartymi ramionami. Choć wydaje się, że to absolutny koniec świata, wszelkiej maści wędrowcy co kilkadziesiąt kilometrów znajdą schronienie – proste i spełniające wszystkie potrzeby. Nawet skalisty, gęsto porośnięty teren daje się szybko oswoić namiotom i hamakom. Nieprzyjazne są tylko komary (te przetrwaliśmy z mniejszymi i większymi rysami na godności) oraz podobno pogoda – ale tu jak zwykle czarujemy, jak chcemy.

Tak. Warto było jechać taki kawał.

Fot. Żabu, Burak, Lucky, Asia, Kris, Trytytka

Projekt koszulki: ADGrafika.pl