2023–2024

Polędwiczki czy schaboszczak? Eee tam, cały Wieprz! Pochłonięcie Wieprza i wszystkich jego zakrętów, czyli pełen rozbiór tuszy wieprzowej, zajęło nam 7 weekendów między listopadem 2023 a listopadem 2024.

Było mroczno jesiennie, zachwycająco słonecznie, rozkosznie roztoczańsko. Zima i kajaki też świetnie do siebie pasują – kolorowa ferajna pięknie prezentowała się na białych połaciach. Na przedwiośniu po śniegu słuch zaginął, za to na meandrach wylane skróty i wody po horyzont. We wrześniu doświadczyliśmy tej poruszającej mieszanki przyjemnego ciepełka w dzień, szczypiących w nos nocy i elektryzująco rześkich poranków. Do tego zachwycające wschody słońca, świetliste księżycowe noce, wędrujące wrzosy, malownicze mgły i połyskujące diamentowo rosy – w których można nawet umyć stopy! Listopadowe świniobicie także upłynęło w łagodnej, pięknej aurze.

Wieprz płynął wśród zieleni, pomiędzy zamkami, polami i lasami. Woda w Wieprzu była mokra i zimna – sprawdzaliśmy od samego początku dobrych kilka razy, podbijając niziutki dotąd licznik kabin. Dopiero potem Wieprz wreszcie przestał wirzgać i jakby oswoił się z kolorowymi kajaczkami. Może nawet zaprzyjaźnił? My z nim na pewno! Miesiące pod świńskim znakiem srogo siadły na głowę i ostatecznie nastąpiła pełna identyfikacja z ujeżdżanym Wieprzem. Wybaczyliśmy mu wszystkie kabiny, zakręty i humory, to nic, że było daleko, no zżyliśmy się i pokochaliśmy czule jak najdroższe domowe zwierzątko!

Za piękną pamiątkową grafikę dziękujemy niezastąpionej ADgrafika.pl!